Almira içinde olduğu durumdan ne kadar korksa da anneannesinin Sözlerinin sebebini ona sormak istedi. Fakat az önce öfkeyle bağıran anneannesi bu kez korkuyla bağırmaya başlamıştı. "Dur lütfen Lidya benim bir suçum yok, ben ben bunu halledeceğim. Söz. Ağğğ!".
Sonra babaannesinin sesi birden kesildi. Almira panikle yerde yatan bedenine yine bakmaya başlayınca, Efsa'nın bedenini kollarıyla saran Karan'ın yanına giderek eğildiğini gördü. Sonra Efsa elini Karan'ın omzuna koyarak sadece Karan'ın ve kendinin duyabileceği kısık ses tonuyla " Dur Karan hemen kendini koyuverme ,merak etme o ölmedi. Muhtemelen ruhu buralarda olmalı "dedi.
Bu sözler üzerine Karan'ın kaşları hayretle havalandı ve bir şey demeden gözleri Almira'yı görebilme umuduyla saniyesinde etrafta gezinmeye başladı.
