İnsan hep en olmaz dediği şeyle sınanır ya, hep mutlu olduğu anlarda bir şeyler çıkar karşısına. Menekşe içinde öyleydi. Düğün günü ölümden dönmüş, çocuklarına hasret kalmış, kocası ve abi dediği adam vurulmuştu. Ama tüm bu belalar bir son buldu artık mutlu olacak diye düşünürken kucağına kızı yanında kocası ve babası ile öylece ayakta duruyordu.
Karşısında ona benzeyen küçük bir erkek çocuk vardı. Turuncu renge çok yakın saçları bir çeliğin griliğinde gözleri ve beyaz teni ile öylece ona bakıyordu. Mavi gözleri grilerle buluştuğunda çocuğun korku ile kıpırdanan irisleri mutlulukla parladı.
"Abla" dedi heyecanla. Herkes şaşkındı. Özellikle de Menekşe. Sadece bir kez bebek haliyle gördüğü çocuğu şimdi karşısında görmek üstelik abla demesi onun için işin garipliğini kamçılıyordu.
Küçük
