Gözlerimi açtığımda, ev alışılmadık bir sessizlik içindeydi. Ancak bu sessizliği, aşağı kattan gelen boğuk, tekdüze bir ses bozuyordu. Yatakta bir süre hareketsiz yattım. Üzerimde hâlâ Demir’in bana verdiği, onun kokusunu taşıyan büyük tişört vardı. Geceyi anımsamak, rüyayla gerçeği ayırmaya çalışmak kafamı karıştırıyordu. Başımda hafif bir zonklama vardı. İçimde, kaynağını tam anlayamadığım bir huzursuzluk dolaşıyordu. Yatağın kenarına oturdum, avuç içlerimle gözlerimi ovuşturdum ve derin bir nefes aldım. Sonra ayağa kalkıp, sessiz adımlarla merdivenlere yöneldim.
Salona indiğimde onu gördüm. Demir, geniş cam panonun önünde, sırtı bana dönük bir şekilde dikiliyordu. Telefonu kulağındaydı. Konuşması kısık ama keskindi, kelimeler net seçilmiyordu fakat tonu tümüyle tanıdıktı. O bildik, tar
