Yemeğimi yedikten sonra yerimden kalktım ve bavulları tuttum hemen. Bir an önce gitsem iyi olacak, çünkü Sinan her an yokluğumu fark edebilir.
"Biz gidelim artık abi! Biliyorsun durumları, hiç boş yere sıkıntı çekmeyeyim şimdi."
Abim de benimle beraber ayağa kalktı ve etraftaki çöpleri toplamaya başladı. Feyza en son kalkmıştı, tüm yemeğini yemişti o da benim gibi. Ben açlıktan o da aşermeden dolayı böyle galiba.
"Her şey için teşekkürler Azad! Allah razı olsun, Rabbim yaptıklarının karşılığını versin inşallah."
Bunu bir yandan iyi bir şekilde söylüyor ama bir yandan da bir iğneleme var gibi. Belki de rahmetli abisi gelmişti aklına. Ama eminim o da bize hak veriyordur. Kimse abisinin ölmesini istemez elbette, ama tecavüzcü bir abinin yaşamasını isteyen olur mu emin değilim.
"Amin! Be
