Dudaklarımdaki baskısı azalırken elimi göğsüne koydum ve kendimden uzaklaştırdım. kulaklarıma kadar kızarmışken bu yaşadıklarım fazla gelmeye başlamıştı bile.
Bir de üstüne bu kadar hızlı ona yeniden alışmam sinirlerimi bozmaya başlamıştı. Yeniden aynı şeyleri yaşamaya korkum yoktu çünkü artık korumak istediğim tek bir insan vardı.
Ateş'i değiştirmem, bu işlerden uzaklaştımam gerekiyordu. Çünkü uzak kalamadığımızın farkına varmıştık. Madem uzak kalamıyoruz o zaman bu işleri bırakması gerektiğinin farkına varması gerekirdi. Yada benim onu koruma yöntemi bulmam, ama bir şekilde hayatta kalmamız gerekiyor.
İkimizinde, elimizden alınanlarla birlikte ayakta kalmalı ve bu hayatı en iyi bizim yaşayabileceğimizi göstermemiz gerekiyordu. Ellerim istemsiz karnıma gitti.
Bunu gördüğünde gözle
