Savunun Psikopat Koray Geliyor
378 Kelimeler
Koray kocaman açılmış gözlerle bir süre Gamze'ye baktıktan sonra kendine gelip onu çözerek hastaneye götürdü. Hiç de planladığı gibi olmamıştı. Tamam, kızın arıza olduğunu biliyordu ama.. Bu kadarını asla tahmin edemezdi. Kendi kafasını kırmak nedir yani?
"Durumu gayet iyi." Hafifçe başını salladiktan sonra, odaya alınan Gamze'nin yanına girip, duvara yaslanarak kollarını göğsünde birleştirip uyanmasını bekledi.
"AA hastane. Naber canım beyaz tavancığım?"
"Tek bir şey merak ediyorum Gamze. Benden bu kadar mı nefret ediyorsun?"
Gamze yavaşça kafasını ona doğru çevirdikten sonra bir süre baktı ve dilini damağına değdirerek "Cık" dedi. "Sana karşı nefret bile besleniyorum. Sadece, kimse bana zorla bir şey yaptıramaz. Ölecek olsam bile yapmam. Anlatabildim mi?"
"Mükemmel bir anlatıș tarzın var. Anlamamak elde değil." dediğinde kahkaha attı Gamze.
"İyi işte. Bir daha saçma sapan şeyler yapmazsın. Adam kaçırmak nedir yani ya?"
"Stockholm sendromu denen bir şey var. Bir ümit işte."
"Ay minnak beyinciği neler de bilirmiş."
Derin bir nefes alıp, aldığı nefesi sinirle burnundan verdi Koray. O lafları çok fena yedirecekti ona. Elbet bir gün. Yani inşallah.
"Boşuna sinirlenme. Baştan dedim ben sana. Bizden olmaz."
"Sana benimle ilgili de bir sır vereyim mi Gamze? Hani şu senin ölecek olsan yapmam dediğin tarzda." Gamze umursamaz bir biçimde omuzlarını kaldırıp indirirken, bir kaç adım ona yaklaşıp yanındaki koltuğa oturdu Koray. "Küçükken abimle benim ortak bir bisikletimiz vardı. Ona alınmıştı aslında, ama o biraz büyüyünce benim oldu. Daha sonra kendine alınan diğer bisikletin zinciri atmaya başladı. O da benimkini aldı. Aslına bakarsan bisiklet sürmeyi sevmem. Doğru düzgün binmedim bile ona. Ama bir kere senin demişti annem. Benimdi artık o. Abimden önce düzgünce binmemesini istedim. Ama aldırmadı bana. Çünkü küçüktüm." Gamze'nin gözlerine baktı son sözü söylerken." Ona göre, bana her şeyi yaptırabilirdi. İkincisinde de sadece uyardım onu, biraz daha sertti bu kez sözlerim. Dinlemedi. Bizim ev yokuş aşağı gidiyor. Orada yarış yapıyorlardı arkadaşlarıyla her gün. Gece herkes uyuyunca gittim bisikletin yanına. Önce frenleri bozdum, sonra hafiften direksiyonu söktüm. Ve ertesi gün abim paramparça olmuş bir bisikletle birlikte bir kamyonetin altındaydı. İyileşince bir de babamdan dayak yedi tabii." Gamze kocaman olmuş gözlerle ona bakarken "Onu tam iki kez uyarmıştım oysa ki." dedi Koray umursamazca." Ve bil diye söylüyorum. Senin de iki oldu." Koray çıkış işlemlerini yapmak için odadan çıkarken, ağzı açık bir şekilde arkasından bakakalan Gamze'nin neler düşündüğünü hiç mi hiç bilmiyordu.
- Yazar
