Tuzlu suyun kokusu giderek daha çok yüzlerine çarpıyor, saçlarının arasından süzülen rüzgar daha bir hırçınlaşıyordu. Meva yüzüne bir kamçı misali çarpan saçlarını sağ omzuna aldı. Ne yazık ki bir kaç saniye sonra yine saçları özgürlüğüne kavuşup yüzünde esmeye başladı.
Meva açık pencereyi kapatmayı düşünmüyordu. Denizin kokusu şuan o kadar iyi geliyordu ki günün bütün yorgunluğu soluduğu hava ile vücudundan akıp gidiyordu. Karanlığa yüz tutmuş denizin batan güneşten hemen sonraki kararsız griliğine baktı ve kimsenin batan güneşten sonraki denizin nasılda salına salına nefes aldığını fark edemeyişine şaşırdı. Belki dakikalıktı bu görüntü ama Meva için çok başkaydı. Görüş acısını yine saçları kesince arabanın içinde Yaman ın sesi duyuldu.
"Camı kapat istersen. Klimayı açalım. Bütün yol
