Aklı hala derin bir uykuda olan kadındayken ameliyata girecek olan babasının söyleyeceklerini düşünemiyordu. Odaya girip ne konuşaksa dinleyecek ve hemen Meva nın yanına dönecekti. Babasının ne söyleyeceğini aşağı yukarı tahmin ediyordu çünkü.
Kapıyı açıp içeri girdi. Bu Meva nın kaldığı odadan nispeten daha büyük ve teçhizatlıydı. Adımlarını koca yatakta küçük kalan adamın yanına sürdü ve yaş almış yüzüne baktı. Gözleri kapalı ama uyuduğunu zannetmiyordu. Kıpırdayan kaşları bunu destekler gibi bir kaç defa hareket etti ve solgun kahveler çok az da olsa göründü.
Yaman konuşmak için hiç bir girişimde bulunmadı sonuçta konuşmak isteyen oydu.
"Yaman Karamanlı.." Yavuz bey gözlerini açmak için biraz daha mücadele verdi. Her an son nefesini verecekmiş gibi hissediyordu. "Seninle konuşmak
