Günlerce hasta kadının başında beklemişti Yaman ve bu belirsizlik artık onu tüketmeye başlamıştı. Yeşil gözleri görebilmeyi bu kadar yakıcı bir hasretle beklemenin ölümden beter olduğunu anlaması dehşet vericiydi. Meva'nın ihanetinde bile bu kadar acı duymamış kendini kaybetmişti. Gözlerinin önünde günden güne solan kadının bir daha dokunmamak için kendini uyardığı tenine ellerini uzanırken fark etti kendini.
Avucunda küçücük kalan ince elin sıcaklığı ile bir nebze olsun rahatlamaya çalıştı. Ne zaman kendini kaybedecek olsa onun sıcaklığını ararken buluyordu kendini. Ellerine dokunmak, yanaklarında parmaklarını sürmek ve her saniye nefesini kontrol etmek tıkandığı nefesi vermesine yardımcı oluyordu.
Ama hala durumunda her hangi bir değişiklik yoktu. Her saat başı bilgi almaktan dokto
