Gün ışığının yeni yeni odayı doldurmaya başladığı anlarda Meva yatağında öylece uzanmış tavana bakarak düşünüyordu. Açık pencereden içeri süzülen rüzgarın tenine çarpmasıyla gözlerini kırpıştırdı ve hızla atan kalp atışlarını dinlemeye koyuldu. Düşüncelerinin vardığı son... Kalbini yerinden çıkaracak kadar heyecan veriyordu.
Aslında sadece bir kaç saatliğine uyumuştu. Çünkü uyku bir türlü tutmamıştı. Zihni devamlı dün gecenin sözlerine takılıp duruyordu. Şimdi bile hala Yaman’ın kendisine söylediği sözlerin şokunu yaşıyor kendi içinde her bir sözü parçalarına ayırıyordu. Bugüne kadar geçmişiyle ilgili tek kelime etmeyen adamın birden bire dökülmesi ince ince düşünmesine neden oluyordu.
Yaman neden şimdi konuşmuştu?
Günün ağırdığı vakit kendine neden diye sorup durduğu sırada aklına
