***
Meva karanlığın bastırdığı koruda korkuyla yürüyordu. Ya onu görürde gözlerinde ki nefretiyle yüzleşirsem diye. Ama bir yandan da onu görecek olmanın verdiği tuhaf, neredeyse heyecanı anımsatan duyguyu hissediyordu. Terliyordu da çok sıcak bir yaz akşamının olmasının da etkisi vardı.
Hastaneden kısa bir süreliğine ayrılmasınım nedeni babasının ihtiyaç duyacağı kıyafet ve bazı kişisel malzemeleriydi. Yanlarında hiçbir şeyleri yoktu Meva mecbur müştemilata gelmek zorunda kalmıştı. Gelirken yolda o kadar çok tedirgin olmuştu ki midesine giren kramplardan nefes dahi alamamıştı.
Korunun girişindeki güvenlik ekibi içeri alınmayacağını söylediğinde şaşkına uğramıştı Meva . Yarım saat derdini anlatmış ve içeri on dakikalığına girilmesine izin verilmişti. Evinde istemiyordu. Haklıydı.
Meva
