Yaman çenesini yasladığı saçlardan çekti ve yeşillerin mahsun haline içi giderek baktı. "Haklısın Kerimoğlu. Ne sen bana güvendin ne de ben sana güvendim. Bnimle çıkacağın yolda sana bir şey olmasına izin vermem ama..." Yaman ın kalbi sancıyla kıvranınca susmak zorunda kaldı. Nasıl derdi benim içimdeki yollar tekin değil?
"Sen Yaman Karamanlısın!" Meva cümlenin sonunu tamamladı acı içinde. Yaman Karamanlıkendine yapılan ihaneti affetmezdi. Meva şimdiden gitmekle iyi yapmıştı ama işte bir türlü gidemiyordu ki bu adamdan..
Yaman kollarındaki kadını istediği noktaya sürüklediğinde arkasında kalan kapıya göz attı. "Yaman Karamanlıyım ben, doğru!" diyerek gücünü dile döktü. Giderek kenarı çekildiklerinde dans etmeyi bıraktı ve ellerine hapsolmuş eli bırakmadan bir kaç adımlık uzaklıkta ki ka
