Nefes alıp verdiğini hissetmiyordu Meva. Kalbinin atışını da hissedemiyordu. Ruhu güçsüz bedeninden çekilmişti sanki ölü bir bedenle yaşam sürüyordu. Çürüyüp düşen et parçalarına bakmak korkutmuyordu artık tam tersi yok olmak için bekliyordu. Meva yaşarken bin bir şekilde ölmüştü ancak bu ölüm bin ölüme bedeldi. Canı ilk defa yüreği için ölüyordu.
Başını taksinin camına yaslanmış geçtiği yolları bomboş gözlerle izliyordu. Elleri iki yanına düşmüştü. Yorulmuş ve tükenmişti. Ama zihninde devamlı aynı sahneyi oynatacak gücü nedense vardı.
"EVLEN BENİMLE!"
Yaman Karamanı! Gözlerini yumdu gecesini gündüzüne karıştıran o isimle. Ağlamaktan göz yaşları kurumuştu akıtacak bir kaç damla göz yaşı yine de kalın kirpiklerinden sözlünce titredi. Ne yapmıştı? Nasıl kalbini o adamın kalbine emanet bır
