Kursa geldiğimizde kapının önünde bizi bekleyen Barış'ı görmem ile gülümsedim. Canım kuzenim, daima bana destek olmak için yanımdaydı. Onu arayıp haber verdiğimde beni gaza getirmek için uzun bir konuşma yapmış ama kursun önünde bizi bekleyeceğini ve onu almamıza gerek olmadığını söyleyip telefonu kapatmıştı. Emniyet kemerimi çözüp arabadan inmek için kapıyı açtığımda sol elimi birden Umut'un tutmasıyla durdum. Kapıyı kapatıp ona döndüm ve ne olduğunu anlamaya çalışarak gözlerimi üzerinde gezdirdim. Sol eliyle saçlarını karıştırırken kaşlarını çatmış bir şekilde bakışlarını yola odaklamıştı. Dişlerini sıkıyordu ve şakağında beliren damarları görebiliyordum.
''Biz iniyoruz, eşyaları alırız. Siz de arabayı park edip gelirsiniz.'' Mehmet'in arka koltuktan konuşmasıyla bakışlarımı Umut'tan çe
