Kurt
Arda ağır adımlarla bana yaklaşırken kafamı kaldırıp bakmadım. Ne yapacağı sikimde değildi. Beni bu hücreye kapatmış, düşüncelerimle baş başa kalmamı sağlamış ve ben kafayı yemiştim. İlk başlarda çok iyi idare etmiştim. Aklı başında biri gibi son zamanlar olanları gözden geçirmiş ipuçlarını birleştirmiştim. Artık aklımda her şey netleşmişti. Ama benim delil toplamam gerekiyordu. Bunun için de bu lanet yerden çıkmam lazımdı. Tekrar beni çıkartmaları için bağırmış ve kimse gelmemişti. Sonrasında ise Kuzu tekrar aklıma düştüğünde çıldırmıştım. Demir parmaklıklara kafa atmak çok iyi fikir değildi belki ama o an beni rahatlatan tek şeydi. Defalarca yüzümü duvara ve parmaklıklara çarptıktan sonra bir parça huzur bulmuştum.
Arda tam önümde durduğunda parlak siyah ayakkabıları gözümü aldı.
