Gözümden tek damla yaş akmaması için kendimle savaşırken tüm yolu bu savaş ile geçirmiştim. Kulaklarımdan gitmeyen iki ses vardı,
“Aşkım…”
“İpek”
“Piç! Adi! Köpek!” Kendimi tutmaya çalışsam da gözümden akan tek damla yaşı kendime sinirlenerek silmiştim bir yandan hırçın bir şekilde eve yürüyor bir yandan da kendi kendime sövüyordum,
“Kes! Ağlamayacaksın bu adam için! Eve gitmeyim diye yapmadığı kalmadı! Sevgilisi yanındayken hala İpek diye bağırıyor arkamdan! Adam olmaz senden! Şerefsiz.” Hızla girdiğim bahçede etrafıma bakmadan ilerlemiş ve eve girerek seslenen anneme dahi cevap vermeden odama girip kapıyı çarparak kapatmış ve kilitlemiştim, kendimle yalnız kalmaya ihtiyacım vardı…
Yatağıma oturup saçlarımı parmaklarım arasına geçirip geriye doğru iterken annemin bir kaç kez kapıya
