BOZDAĞ

Hakkari Yüksekova (Özel görevlendirilme) Kulakları sağır eden büyük bir patlamayla toz toprak, kum fırtınası şiddetinde karışarak gözleri kör ederken bütün askerler sağa sola savruldu. Açık eğitim alanı olarak kullandıkları bu arazideki tröristleri çoktan etkisiz hale getirmişlerdi fakat kurulu bombayı fark etmekte geç kalmışlardı. Yüzbaşı kısa sürede kendisine gelerek üzerine düşen masanın kalıntılarını aceleyle üzerinden attı. Savrulduğu yerden apar topar kalkarak kıstığı gözleriyle timini aradı. Herkes bir bir ayaklanırken iyi olduklarından emin olmak için dikkatini verdi. "Yaralanan var mı?!" Sert sesi toz bulutunun içinde yankılanırken çok geçmeden askerlerinden tek tek ses gelmeye başlamıştı. Bir kişi hariç. Tamer, kartal kadar keskin gözleri olan koca yürekli keskin nişancı Tamer.. "Keskin, durumun ne?!" Yüzbaşının otoriter sert sesine cevap gelmedi. Aksilik gibi askerinin yerini de tespit edemiyordu. Başındaki kaskını rastgele düzeltirken eline bulaşan kanı fark etti. Patlamada yüzü hasar almış olmalıydı. Ve evet bunun acısını zerre hissetmemişti. Çünkü kendisinden önce askerlerini düşünmek zorundaydı. "Tamer, durumun ne?! Ses ver?!" Dişlerini bastıran adamın yüz kemikleri stresle kasılırken yanına süzülen kanı fark edip arkasını döndü. Dönmez olaydı! Kopmuş bacak hemen arkasında duruyordu. Bedenine dolan adrenalinle kafasını bu sefer telaşla çevirdiğinde ileride tepkisizce yatan askerinin kafasını fark etti. "Emre! Erdem! Akın! Giray! Güvenlik alın!" Dedikten sonra kendilerini toparlayan adamlar hızlıca komutanlarının emrini yerine getirdi. Yüzbaşı bu sefer yanına bakarak "Aslı! Levent!" Diyerek kafasıyla Tamer'in yattığı yeri işaret edip tedbirle ve hızla askerinin yanına koştu. "Tamer, kardeşim!" Yarı baygın başına toplanan silah arkadaşlarına bakan askerin gözleri kapanmak üzreydi. Kulakları hala şiddetli patlamanın etkisiyle çınlarken gözlerinin önünde deli gibi kendisine seslenen komutanının görüntüsü vardı. Duymuyordu. Büyük bir uğultu kulaklarını tıkamıştı. Aslında bu gerçeği komutanıda biliyordu. Onu duymadığını, ona cevap veremeyeceğini çok iyi biliyordu. Çünkü biraz önce iki bacağıda kafasının üzerinden uçup gitmişti. "Tamer bak bana, bak bana kardeşim!" Yüzbaşı yaşarmaya başlayan gözlerle yerde yatan Tamer'e bakan sıhhiyeci askerine çevirdi kafasını ve telaşla bağırdı. "Çabuk, iğneyi hazırla! Çabuk ol!" Aslı hızlıca bacağına bağlı küçük çantadan malzemeleri çıkarıp hazırladığında yüzbaşı hemen iğneyi alarak Tamer'in kalbinin üzerinden sapladı. Geri çektiği boş şırıngayı rastgele yere fırlatırken telaşlı sesiyle askerinin kafasını dizlerinin üzerine kaldırıp bağırdı. "Kendine gel oğlum! Aç ulan o gözlerini! BEN SENİN DAHA DOĞMAMIŞ ÇOCUĞUNA NE HESAP VERİRİM!" Onlar, ölümle kol kola gezen insanlardı. Tüm çabalara rağmen olacakları hepsi biliyordu. Kendini paralayan yüzbaşının kulakları, yüzüne baygın baygın bakan askerinin şehadet getirmeye çalışan kesik kesik sesine şahit oldu. "Eş..eş-hedü.." Verdi. Şehadet bile getiremeden son nefesini verdi. Toz duman karışmış bu dağın başında yüzündeki huzurlu gülümsemeyle ruhu bedeninden ayrıldı. "Komutanım bir şey yapın." Yüzbaşının gözleri duruşuna inat buğulandı. Yıllardır omuz omuza verdiği, birlikte aç kaldığı, karın altında titreyerek sırt sırt verdiği kardeşi kollarında şehit düşmüştü. Aldığı nefes ciğerlerini bıçak gibi kesiyordu. Tamer'in cansız bedenini bırakmadan kafasını sisli dağlara yukarıya kaldırıp var gücüyle bağırdı. Boğazından yukarıya feryat figan eden haykırışı kurumuş dağların arasında yankılanırken toprak dahil bütün timin yüreği titredi. Koca bedeninin omuzları çökerken bütün timin omuzlarıda aynı anda çöktü. Bugün bu topraklarda bir şehit daha düştü! Bugün bir evlat babasını, bir eş kocasını, bir ana oğlunu kaybetmişti. Ne olacaktı şimdi? Daha yeni baba olacağını öğrenen bir adamın görevlerden zar zor gördüğü karısına bu acı haber nasıl verilecekti? Ya değnekle bile zar zor yürüyebilen yaşlı babası.. Onun yürek delen bakışlarını göre göre nasıl oğlun şehit düştü denilecekti? İnatla gözünden yaş düşürmeden dimdik durmaya çalışacak omuzlarına baka baka nasıl artık oğlunu bekleme denilecekti? Hem gurur hem acı nasıl o yaşlı kalbe mecbur bırakılacaktı? Ya her telefon çaldığında yüreği hop eden yaşlı anası ne olacaktı? Ona nasıl oğlun artık aramayacak, kapını çalmayacak denilecekti? Hangi yürek bu acıya dayanabilirdi ki o yaşlı yüreklerden de dayanmaları istenecekti! Afyon! Yarın şehrin, sokakların, albayraklarla donatılıp şehitler ölmez, vatan bölünmez nidalarıyla donatılacak. Yeri göğü inletecekler. Herkesin gözü yaşlı olacak olsada başlar gururla dik olacak.. Yüzbaşı aklından geçenlerle kan çanağı olan gözlerini öfkeyle bir kenara fırlamış telsizde sabitledi. İntikam istiyordu! Kan istiyordu! Şehidinin başını usulca yere bırakıp ayağa kalktı. Saatlerdir kendilerinden haber almak için uğraşan karargahın telsizini eline alıp kin kusan sesiyle adeta yırtıcı bir hayvan gibi soludu. "İN-Tİ-KAM!"