Hatay, gerçek anlamda bir kültür şehriydi. Aslı’nın rehberliğiyle baya eğlenceli dakikalar geçirmişlerdi. Mahir Yüzbaşının onu dakikasında bulacağına emindi ama her acaba dediğinde etrafını kolaçan etse de yanılmıştı. Adam peşinden gelmemişti.
Primemall avm’nin önüne park edip döner kapıdan içeriye girdiklerinde artık akşam olmak üzreydi.
“Buranın iskenderi harika oluyor. Bayılacaksın.”
Aslı’nın koluna girerken genç kızın keyifli sesiyle gülümsedi. Severdi iskenderi. “Sırf bunun için akşama kadar ağzımıza bir şey koymadık. Umarım dediğin kadar vardır.”
Aslı kafasını hızlıca kendisine çevirirken şekilli kaşlarını olabildiğinde kaldırdı. “Hayatında yiyebileceğin en iyisi.”
“O kadar diyorsun?”
“O kadar valla.”
Kol kola vitrinlere bakıp konuşurken en üst kata çıkmaları biraz zaman
