İnsan.. Her duyguyu anlatamazdı. Adlandıramaz, hissettiğini kanıtlayamazdı. Bazı şeyler öylece hayatın akışında kaybolup giderdi. Bazen her şeye güç yetmezdi. Yenildiğin yerde kalmasını bilmek gerekiyordu.
Belki de Mahir’in de yaptığı buydu aslında. Yenildiği o an da kalmıştı. Kendisine bunu yakıştıramayan bir adamdı fakat elinden hiçbir şey gelmezdi.
Adamın bakışları hala daha deliciliğini sürdürürken Hüma’da sessizliğini sürdürüyordu. Kapatamadığı bir yarası olduğunu fark ettiği an susuvermişti. Mahir, onun ilk defa başkasında bulduğu kendiydi. Mahir, yüreğinin acı tarafını seven adamdı.
“Burası.”
Adamın durgun sesiyle direksiyonu eskimsi taşlardan inşa edilmiş mekânın önüne park etti. İkisi de konuşmadı. Mahir’in kafası önüne eğikti. O koca omuzları düşmüştü.
Birkaç saniye sonr
