Baha eve girdiğinde, Aysa arkasından ağır adımlarla ilerledi. İçindeki parça yüzünden yürümek bile eziyete dönüşmüştü. Her adımda utanç ve acı birbirine karışıyor, dizlerinin titrediğini hissediyordu.
Baha doğrudan odasına yöneldi. Aysa da ardından girdi. Kapıyı kapattı, ve titreyen bedeniyle odanın ortasında durdu. Gözleri Baha’ya dikilmişti; içinde öfke, utanç ve kırgınlık dalga dalga yükseliyordu.
“Çıkar ver hadi,” dedi Baha, sanki anahtarını cebinden ister gibi kayıtsız ve soğuk bir tonda.
Aysa, bu umursamazlık karşısında şaşkınlığını gizleyemedi. Gözlerinde küçücük bir umut kırıntısı varsa bile o an sönüp gitmişti.
Hayal kırıklığı içinde başını eğmeden, ona baktı. “Cebinden çıkar ver der gibi söylüyorsunuz,” dedi, sesi kırgın ama dimdikti.
Baha, kızın sesindeki o hafif uyarıyı du
