Baha, sakince yürüyerek bahçeye geçti. Omuzları gevşekti, adımları kontrollüydü ama gözlerinde her an bir şeylerin ters gidebileceğine dair puslu bir uyarı seziliyordu. Telaşını saklamayı bilen bir adamdı o; gerektiğinde duvar gibi, gerektiğinde su gibi akardı kalabalığın arasında. Şüphe çekmemek için ortalıkta biraz daha görünmeyi tercih etti. Göz ucuyla çevreyi kolaçan ederken, Murat ve onun yanında duran adamı fark etti. Dışarıdan sakin görünüyorlardı ama Murat’ın eliyle ceketinin iç cebine hafifçe dokunup çekmesi, tedirginliğin teninde gezindiğini gösteriyordu.
Baha yanlarına yaklaştığında Murat hemen ona döndü.
“Buldun mu?”
Baha kısa bir duraksamayla başını salladı.
“Buldum. Ama Eşref'in ortakları bastırdı. Bizim çocuklar zor tuttu ortamı.”
Murat hafifçe başını eğdi, yüzündeki en
