İlk yarım saat herkes durgun suskundu . Ne yapacağımızı , olayı nasıl çözeceğimizi düşünüyorduk . Ama durgunluğa bakılırsa kimse de bir cevap yoktu . Sanırım canımı sıkan da buydu . Zeynep mutsuzdu , Eren abi mutsuzdu . Ve sorumlusu yine Eren abiydi .
Bakışlarım Nur ’ a kaydı . Elindeki telefonla ilgiliydi . Büyük ihtimalle abimle fingirdeşiyordu . Çünkü yüzünden eksiltmediği o güzel gülümsemesi vardı . O gülümsemeyi sadece abim yanındayken ya da abimin konusu geçince görüyordum .
Nur ’ un hemen yanında oturan Gökçen ’ in suratı asıktı . Gözleri öyle masa da dolanıyordu . Arada dolu olan o gözleriyle Can ’ a bakış atıyordu . İmkansıza tutulmuştu ama içimde küçük bir yer bile ona acımıyordu .
Kötü bir arkadaş mıydım ? Belki .
Ama benim aşkımı gördüğü halde bana öyle davranan bir kız
