Yavaşça ayağa kalktım. " Kapıyı kırmana gerek yok , birazdan çıkacağım."demiştim.
Nikah memuru demişti,benim giyecek elbisem bile yoktu daha doğrusu şimdi ben resmi olarak evlenmiş sayılıyordum.
Hem de düşmanım diyen Araf Atabay ile.. Herşeyi öğrenecektim gücüm yetmese bile dayanmak zorundaydım. Nefes alıp verdim ve yavaşça ayağa kalktım,duş alıp yatsam iyi olurdu. Sabah yine alacaktım aslında bu yüzden üşendim ve sadece elimi yüzümü yıkayıp banyodan çıktım.
Umarım Araf içerde değildir diye geçirdim içimden,odada ses falan da yoktu. Odaya göz gezdirdiğimde yatakta mışıl mışıl uyuyan Araf'ı gördüm.
Çekingen hareketlerle yanına gittim. Nasıl bu kadar masum uyuyabilirdi ki .. Aklıma gelen şey ile aydınlanma yaşamıştım doğru ya diye geçirdim içimden o odanın kapısını açmam gerekiyordu.
B
