Durumlarının stabil olduğundan emin olduktan sonra Ferman’la hastaneye götürmüşlerdi anne oğlunu. Sonra da konağa dönmüşlerdi.
“Acil duş almam gerekiyor,” deyip kendini banyoya atmıştı Mahi. Dünyaya bir can getirmekte zordu, ona şahitlik etmek de.
Duştan çıkmış giyinirken kapıyı tıklatıp,
“Güzelim, nasıl olsa konakta kimse yok. Birlikte dışarı çıkalım,” diyen Ferman’a,
“Olur, hazırlanıp geliyorum!” diye bağırmıştı.
Aslında içeri girmeyi çok istiyordu ama cesaret edemiyordu Ferman.
Canlı müziğin olduğu bir yere götürmüştü Ferman karısını. Yemeklerini söylemiş, sahnedeki kadın solisti dinliyorlardı.
“Biliyor musun, üniversitede okurken böyle yerlere gidip saatlerce türkü söylerdik Mehri’yle. Hatta türkü dinlediğim için babam ve annem, ‘Çok tuhaf zevklerin var,’ deyip iğnelerlerdi beni
