“Yarın bahar şenlikleri var, sen de gel. Birlikte gidelim,” demişti Mehri.
“Olur, gelirim,” dedim.
Evet, belki isteyerek karşılaşmaya niyetim yoktu ama ondan kaçarak bu şehirde yaşamak da mümkün değildi artık.
Akşam olduğunda mehri’lerle buluşacağımız yere gittim arabadan indiğimde.
“ama kabul etmiyorum, sen benden daha güzel olmuşsun!” demiş hepimizi güldürmüştü eğilip yanağından kocaman bir öpücük aldım.
Gülüp onun saçlarını okşadım.
“O kadar emin olma küçük hanım,” dedim.
O da kollarını kavuşturdu, burnunu havaya kaldırdı:
“Gerçi Ben zaten hep güzelim!” dedi, o minik ukalalığıyla sonra elimi tuttu sıkı sıkı biraz yürüdük çalan şarkıya kendini kaptırdı, dönmeye başladı.
Ben de dayanamadım, ona eşlik etmeye başladım.
El ele dönmeye başladık, gülüyorduk.
O kadar içtendi ki…
Ve
