Bölüm 23 – Açıkta
Bazı geceler vardır; sabahına aynı insan olarak uyanamazsın. Elif o gece Mert’in evine gitti. İlk kez. Bu bir kaçış değildi, saklanma hiç değildi. İkisi de bunun farkındaydı. Kapı kapandığında ev sessizdi; şehir uzaktan nefes alıyordu. “Burada kalmak zorunda değilsin,” dedi Mert. “Elif ayakkabılarını çıkardı. “Gitmek zorunda da değilim.” Bu cümle Mert’i yerinde durdurdu. Sert bir adam için bu, en net yakınlıktı. Yan yana oturdular. Aralarında mesafe yoktu ama acele de yoktu. “Bugün,” dedi Mert, “her şeyi kaybettim.” “Elif başını salladı. “Hayır. Kontrolü kaybettin.” Mert kısa bir nefes aldı. “Benim için aynı şey.” Elif elini onun elinin üzerine koydu. Bu kez geri çekmedi. Dokunuş sakindi; tutma değil, kalma gibiydi. “Ben buradayım,” dedi Elif. “Ama seni ben toparlamayacağım.” Mer
- Yazar
