Soğukluğuna Rağmen

Final – Yerini Bulmak

Hayat, büyük anlarla değil; küçük tekrarlarla karar verir.

Aynı sabaha uyanmakla, aynı yükü paylaşmakla, aynı yerde kalmakla.

Yıllar geçti.

Ne mucizeler oldu ne de her şey kolaylaştı. Ama Elif ve Mert’in hayatında bir şey hiç değişmedi: yan yana durma hâli.

Yeni ofis, eskisinden daha büyük değildi. Daha parlak hiç değildi. Ama içi doluydu. İnsanlarla, emekle, sessiz başarılarla. Mert hâlâ sertti. Toplantılarda kısa konuşur, net kararlar alırdı. Ama artık kimse onun arkasındaki boşluğu hissetmiyordu.

Çünkü boşluk yoktu.

Elif, masasında çalışırken bazen başını kaldırır, Mert’e bakardı. Konuşmazlardı. Gerek de yoktu. Bir bakış yeterdi. Aynı yönde durduklarını bilmek için.

Bir akşam işten geç çıktılar. Şehir yorgundu. Onlar da. Eve geldiklerinde Elif ayakkabılarını çıkarıp kanepeye otur