Ne güzeldik oysa biz
Seslerle yerimden sıçradım. Neye uğradığımı bilmeden etrafıma bakınırken yüreğim yerinden çıkacak gibiydi. Nefes nefese nerede olduğumu idrak etmeye çalışırken sesler artık daha netti. Seslerle birlikte içimi titreme almıştı. Serumdan dolayı güç bela kalkarak kapıya kadar yürüdüm. Kapıyı açtığımda sesler kulağımı çınlatmaya başladı. Afra bir yerden hemşire bir yerden sesiz olmalarını söylerken abim ve Onur ölümüne kavga ediyorlardı ve Onur bu defa gerçekten öfkeliydi. O kadar gözleri dönmüş olmalıydı ki varlığımı dahi fark etmedim.
"Karım lan o benim karım!"
Titremem artınca düşecek gibi olmuştuk ki Afra beni fark ederek hemen yanıma gelip koluma girdi. "Neden ayaklandın Defne?" Ölümüne titrerken beynim uğulduyordu. "Hemen yatağa gidiyorsun." Onur yanıma geldiğinde
