KÜÇÜK KARIM
BÖLÜM 5
KORKU
Gecenin son kahvesini yaptığımda o kahveyi Mert'e uzatmak dünyanın en ağır olgusu gibi gelmişti. Mert kahvesine uzanırken bana buzdan bakışlar yöneltiyordu. Bakışlarındaki tuhaflık içimi sızlatırken gözlerinde eskiye dair en ufak sıcaklık aradım. Beni en az Onur ve abim kadar koruyup kollayan o çok sevdiğim Mert çok uzaktı. Tüm gece boyunca çok fazla konuşsa da muhatabı kesinlikle ben değildim. Sanki beni yargılıyor gibiydi. Sözleriyle değil belki ama bakışlarıyla beni sorguluyordu. Hüküm dolu ifadesinden kaçındığım da her ikisinden daha uzak bir noktaya oturdum.
Onur ve Mert kahvesini içmeye başlarken bende sol elimi enseme götürerek parmak uçlarımı omuriliğime bastırdım. Nedense hiçbir şey eskisi gibi olmayacak hissi vardı. Bu histen öte bir duyguydu. Kaybol
