Mahirle yaşadığımız atışmanın ardından sonraki gün işime gitmek için hazırlanmaya başladım. Hem esniyor hem ne giyeceğime bakıyordum. Dolaba biraz göz gezdirip sinirli bir şekilde kapattım,
“Giyecek hiç bir şeyim yok ya!” Kendi kendime konuşurak az önce kapatmamış gibi tekrar açtım ve yağmurlu havayı fırsat bilerek mini ekoseli bir etek çıkardım,
“Çizmelerimle iyi olur bu.” Aklımda canlanan kombinle neşem yerine gelmişti, hızla makyaj masama oturup günlerdir yapmadığım makyajı yapmaya başladım. O sırada aynadan arkamdaki yatağa kayan bakışlarım Mahirin üstünde durmuştu, henüz uyanmamış uyuyordu. Genellikle kalktığı saatlere yaklaşmıştım bir on dakika sonra o da kalkardı. Hızla makyajıma devam ederken tam da düşündüğüm gibi alarm gibi programlanmış zihni ile hiç bir alarm çalmadan uyandı.
