Bir şeyden tamamiyle vazgeçmenin o şeyden ebediyen kopmak olmadığını öğrendiğimde yirmi yedi yaşındaydım. Yirmi yedi yıllık hayatımda istediğim şeyin ardından olabildiğince koşmuş, elde etmek için elimden geldiğince çabalamıştım. Kitabımında pek fazla vazgeçme kavramı yer almasa da son raddede elimden bir şey gelmediğini farkettiğim ve artık bu isteğin bana zarar verdiğini gözlemlediğim anda vazgeçmeyi de bilmiştim.
Bu bir kaç gündür yaşadığım olay da buydu. Sevgim ve Mahire olan bağlılığım artık bana zarar verme raddesine geldiği için vazgeçme isteğim gün yüzüne çıkmış fakat ben bu kararı uygulayamadan hayat beni yine kendi isteklerine göre yönlendirmişti.Bulunduğum durumu hayatımdaki medcezir gibi tanımlayabilirdim. Hayat bana elimde olmayan bir şekilde gel gitler yaşatıyor ve hatta ve
