Çünkü ne yaparsam yapayım, bazı izler geçmez.
Bazı yaralar iyileşmez.
Bazı insanlar kurtulmaz.
"Sahi Güven.. Ben kurtuldum artık demi?"
Güven cevap vermedi hemen. O sessizlik vardı ya… Hani insanın canını acıtan türden. Acıdığı için değil, doğru yere bastığı için yakar. Başını hafifçe eğdi, ellerini dizlerinin üzerinde kenetledi. Parmak boğumları beyazlamıştı. Sinirden mi, çaresizlikten mi bilmiyorum.
“Bunu ben söyleyemem,” dedi sonunda.
“Kimse senin adına ‘kurtuldun’ diyemez.”
İçimde bir şey daha çöktü o an. Çünkü evet demesini istiyordum. Net, temiz, tartışmasız bir evet. Bir mühür gibi. Geçmişin üstüne vurulacak bir damga. Ama hayat öyle çalışmıyordu. Ben de biliyordum.
“Şunu söyleyebilirim,” diye devam etti.
“Hayatta kalmak kurtulmak değildir. Ama bazen kurtulmanın tek başlang
