"Abim," diyiverdi abim Rona'ya ellerini uzatarak. "Gel abiye." Diyerek ona çağırdığında küçük kaşlarını çatarak bacağıma iyice yanaşıp tek koluyla sardığında daha fazla beklemeden, "Bebeğim," diyerek aldım kucağıma hemen. Bacaklarını belimin iki yanına sarıkıtırken poposundan ve sırtından destekleyerek tutarken başını omzuma yatırdı hemen. Ufacıktı ve yiyesim geliyordu. "N'oldu bebeğime, uykusumu geliyor?" Diyerek pışpışladım hafifçe sırtını. Gözlerini çıkarırcasına ovaladı. "Anne nerede?" Dediğinde sesi ağlamaklıydı. Hiç kimse, babası da dahil annesinin yerini tutmuyordu asla. "Anne içeride biraz hasta olmuş doktor onu kontrol etti." Dediğimde asla tatmin olmayarak başını daha da yasladı omzumla boynum arasına, diğer eliylede kolyemi kavradı. Her an yine ağlayabilirdi sanırım artık

