Sabah yine erken uyanmış ve aynanın karşısına geçmiştim. Bugün gerçeklerle yüzleşecek ve bu azaptan kurtulacaktım.
Bilinmeyen parka ilk çağırdığında gitmemeyi düşünüyordum. Ama biliyordum ki gitmesen daha kötü olacaktı.
Dünün aksine bugün daha iyi gidektim parka. Güçsüz olduğumu göstermeyecektim ona.
Ben Damla Aymer'dim. Her şeyin üstesinden gelebilirdim.
Üstüme rahat ama güzel parçalar giyip anne babamın uyumasını fırsat bilip yine çıktım evden.
Sarma: Parkta sadece ben varım.
Sarma: Gördüğün ilk kişinin yanına gel.
Bilinmeyenin mesajını okuyup tekrar yürümeye başladım.
İlk defa adımlarım bana bu kadar ağır, bir yer bana bu kadar uzak gelmişti.
Neyle karşılaşacağımı bilmiyordum. Bunu bilmemek beni ürkütüyordu.
Bilinmeyen'i gördükten sonra ne yapacağım nasıl hissedeceğim ise i
