Perşembe...
Son bir gün..
Telefonuma kavuşacaktım..
Telefonsuz hayat ot gibiydi gerçekten. Canım aşırı sıkılıyordu.
Şimdi ise sınıfta oturmuş teneffüs yapıyordum.
Hayata bak teneffüsümü bile içerde yapıyordum.
Bu sırada Bahadır yine yanıma geldi.
"Hadi Damla kalk artık dışarı çıkalım."
Bahadır'a ölümcül bir bakış atarken,
"Sinirlenme Yeşil Damla" dedi.
Ne!
Yeşil Damla mı?
"Ne dedin sen?" dedim ağzım bir karış açık şekilde.
"Dışarı çıkalım dedim."
"Ondan sonra ne dedin?"
"Sinirlenme Yeşil Damla dedim."
Bu.. bu Bilinmeyen'in bana kullandığı bir laftı.
"Y-yani sen.." Bahadır konuşmama izin vermeden konuşmaya başladı.
"Evet ben seninle arkadaş olmak istiyorum. Yık artık şu duvarlarını."
Aklıma Bilinmeyen'in haftalar önce attığı mesaj geldi
"Ben senin ördüğün duvarları y
