Canımdan bir parça gibiydi abilerim annem babam. Şimdi neden bana yabancıymışım gibi bakıyordu. Neden böyle davranıyordu. Tunahan abim nasıldı acaba. “abi” dedim son çare.
“Bana abi deme” diye tısladı. ‘Nesli Bulutum’ diye severdi ama beni. Başımı eğdim ama içim içimi yiyordu.
“Tunahan abim nasıl ne olur söyle” dedim dayanamayarak. Gözümden yaş imdi. Bana baktı ağladığımı görünce üzüldü benimle birlikte. Eli yağa titremeye başladı gene. “Abi” dedim endişeyle.
“Tunahan’a ne oldu ki” yutkundum bu dediğine. Aklıma annem geldi. Ne yapmışlardı anneme.
“Vuruldu Hastanede beraber gidecektik hadi gidelim” dedim ona bakarak. Doğruldu yavaşça. “Nesli Bulut ben çok kötüyüm” diye ellerimi çözmeye başladı. “Tunahan iyi mi?”
“Bilmiyorum” dedi abi dememeye özen gösteriyordum çünkü ilacın etkisi
