Kaç defa gelinir bir hayata kaç kere sevilir ki. Bilinmeyenin içinde mutlu olmayı beklemek. İki koltuk değneği ile ayakta durmaya çalışıyordum. Kaç kere düştüğümü ben bile hatırlamıyorum. Yapamıyordum ama söylemeye korkuyordum.
“Usta”ağlamaklı çıkmıştı sesim.
“Güzel devam et” dedi beni hiç duymuyor gibiydi. Kimse duymuyordu. Sessiz çığlıklarımı kimse görmüyordu. Bora ileriden gözüktü. “Usta”
“Ne oldu”
“Nesli Bulut’un ilaç saati”
“Tamam yeter bu kadar yarın devam” Bora beni kurtarmıştı. Vurulduğumda amerikadaki okulundan kaydını almaya gitmişlerdi. Daha yeni haberleri oldu. Olduğu gibi de koşarak gelmişlerdi. Polata da annemler Nesli Bulut dövüşmeyi sever felan demişlerdi. Ajanlık ile ilgili hiçbir konu açılmamıştı yani. Bora yerden kaldırdı beni. Tekerlekli sandalyeye oturttu.
“İyi
