Nesli Bulut Kızıldeniz…
Ben Rüzgarım, ben poyrazım, ben sinirlediğinde her yeri söküp giden kasırgayım.Sen ise önümde duramayacak kadar güçsüz bir yapısın. Dağların üzerinden geçerim ben. Denizleri köpürtüp kabartırım ben. Gerçekten Rüzgar olmak isterdim esip geçmek için. Arkanda bıraktıklarına dönüp bir daha bakmamak için…
Adımın sürekli seslenilmesi ve bedenim sarsılması ile derin bir nefes aldım. Gözlerimi açtığımda karşımda Polat vardı “Çok şükür” dedi
“Niye bırakmadın beni” oysaki bıraksaydı kurtulurdum. Acıyarak bakılan gözlerden.
Bir şey demedi bana sadece bakıyordu. Bir anda sarılınca şaşkınca kaldım orada. Dein bir nefes aldı o da sonra “Babanlar seni bekliyor”dedi sadece kucağına aldı beni evin arkasındaydık. Babam yere dizlerinin üstüne düşmüştü. Annem kendinde değildi abi
