BERDEL: Ağanın Dul Gelini +18

Hamza, babasının canına karşılık verilen kıza öfkeyle baktı. Kolundan tutarak odanın ortasına savurdu. Çilli yüzüne nefretle baktı. “Senin baban babamı öldürdü! “Hamza… Benim suçum ne? Ben de berdel olmayı istemedim ki…” “Benim sevdiğim tek bir kadın var! Senin ise bu odada yerin yok Mercan!” Mercan, gözyaşları yanaklarından süzülürken yerde, Halı’nın desenlerine bakarak titrek bir sesle konuştu: “Biliyorum… Ama benim de hiçbir şeyde söz hakkım olmadı. Babam kararını verdiğinde, hiçbirimize sormadı. Sanki bir eşya gibi beni elden ele verdiler…” Hamza, öfkeyle yürüyüp pencerenin kenarına yaslandı. Dışarıda sert bir rüzgar ağaç dallarını savuruyordu. Elleri yumruk olmuş, damarları belirginleşmişti. Mercan’ın sesi, içinde bir yerlere dokunuyor ama bunu kabul etmek istemiyordu. “Babanın günahını sen mi çekiyorsun şimdi?” diye mırıldandı Hamza, sesinde acı bir kırgınlık vardı. “Benim de elimden bir şey gelmedi, Mercan. Babam öldü… Onun kanını yerde bırakamam.” Mercan, yavaşça yerden kalktı. Titreyen elleriyle Hamza’ya doğru birkaç adım attı. Yutkundu ve cesaretini topladı: “Ben senden hiçbir şey istemiyorum, Hamza. Sadece nefretinle yaşamaya mahkum etme beni. Eğer beni istemiyorsan… buradan giderim.” Hamza hızla arkasını döndü, gözleri alev alev yanıyordu. “Öyle mi? Gideceksin ha? Babamın kanı yerdeyken, sen gidip rahat mı edeceksin?” Bir an duraksadı. “Ama git Mercan! Beni bu lanetle yalnız bırak!” Mercan, bu sözlerle sarsılmıştı ama artık geri duramazdı. Gözlerinde bir hüzünle başını eğdi. Sessizce eşyalarını toplamak için odanın köşesine yöneldi. Hamza ise onun her hareketini izliyor, içinde birbirine karışan öfke ve çaresizlikle kıvranıyordu. Mercan, bohçasını alıp kapıya yöneldiğinde bir an durdu. Derin bir nefes alıp, Hamza’ya son kez döndü. “Bir gün pişman olacaksın, Hamza. Belki o zaman beni bulamayacaksın…” Hamza cevap vermedi. Gözlerini ondan kaçırdı ve tekrar pencereye döndü. Mercan, ağır adımlarla odadan çıktı. Koridorda yankılanan ayak sesleri, Hamza’nın içine işliyordu. O an, oda sessizliğe gömüldü. Hamza’nın yalnızlığı ve içindeki karmaşa, sessizlikte daha da büyüdü. Mercan’ın gidişiyle her şey daha da ağırlaşmıştı. Fakat Hamza, bir an olsun kafasındaki sesi susturamıyordu: Gerçekten haklı mıydı? Onun suçlu olmadığını bilirken, bu nefretle daha ne kadar yaşayabilirdi?