Alya, Efsun’un elini son bir kez destek verircesine sıktı. "Ne dersen de arkandayım kuzum, ama ne olur dikkat et. Bu adamın şakası yok," diyerek ayağa kalktı. Efsun onu kapıya kadar geçirdi, sarılıp vedalaştılar. Evin içine yayılan o sessizlik, Alya’nın gidişiyle birlikte daha da ağırlaştı.
Efsun, annesinin uyuduğundan emin olduktan sonra parmak uçlarında kendi odasına geçti. Işıkları açmadı. Odanın içindeki loşluk, zihnindeki karmaşaya daha uygundu. Yatağına boylu boyunca uzandı, üzerindeki yorgunluk bir kurşun gibi ağırlaşmıştı ama gözlerini kapattığı an zihni adeta bir sinema perdesi gibi çalışmaya başladı.
Tavandaki loş ışık oyunlarını izlerken, parmak uçlarında hala Yaman’ın o yakıcı dokunuşunu hissediyordu. New York’taki o puslu gece, Yaman’ın nefesinin boynundaki sıcaklığı, "Sen
