Saat neredeyse on olmak üzereydi. Çocuklar, Kerem ve Elif Asiye ablayla görüşmüşler ve koridorda kadının yanında kimin kalacağının tartışmasını yapıyorlardı Sedatla.
“Abla ben kalırım annemle siz Selim ile Seda'ya göz kulak olun benim için yeter.”
“ Sedatçığım anlıyorum seni ama benim kalmam daha doğru olur. Sonuçta kadın özel durumlarda senden çekinebilir.”
“Ama abl..”
“Elif haklı Sedat. Onun kalması daha iyi olur.” Kerem konuştuğunda saatlerdir ortalarda olmayan adamın tok sesini duydular.
“Kimsenin kalmasına gerek yok. İşinin ehli bir hasta bakıcı kalacak yanında. Kendisi emekli hemşire bu yüzden müdahale edilmesi gereken bir durumda sizden daha çok yardımcı olacaktır.” Elif şaşkınlıkla Kerem’e baktığında genç adam bilmiyorum anlamında omuzlarını silkmişti.
“Sanırım en doğru
