Aylin, harabenin köşesine yaklaştıkça Civan’ın omuzları daha da belirginleşti. Adam çökmüş bir vaziyette, elindeki şişeye sarılmış haldeydi. Sokak lambasının titrek ışığı yüzüne vuruyordu; gözlerinde kaybolmuş bir ifade vardı. Aylin, onun bu hâlini gördüğünde boğazına bir yumru oturdu.
Civan, başını kaldırdı ve Aylin’i gördüğünde yüzüne kederli bir gülümseme yerleşti. “Geldin,” dedi, sesi titrek ve boğuktu. “Biliyordum... beni yalnız bırakmazdın.”
Aylin birkaç adım daha attı, gözleri dolmaya başlamıştı. “Civan, ne yapıyorsun kendine? Bu hâlin... Bu kadar kendine zarar vermek neden?”
Civan, elindeki şişeyi bir kenara bıraktı ve ağır bir nefes aldı. “Aylin,” dedi, gözleri ona kilitlenmişti. “Onsuz yapamıyorum. Yapamayacağımı her gün daha da iyi anlıyorum.”
Aylin, duyduğu sözler karşısınd
