Gece, Demirkan’ın bağ evinde geçirdiği günlerin her saniyesinden nefret ediyordu. Onunla konuşmuyor, yüzüne bile bakmıyordu. Sessizlik içinde geçen bu üç gün, Gece’nin içinde büyüyen korkuyu ve öfkeyi daha da artırmıştı. Ama bu sessizlik Demirkan için adeta bir meydan okuma gibiydi. Üç gün boyunca sabretmişti, ama artık sabrı tükenmişti.
Demirkan, mutfağın ortasında oturmuş sigarasını içerken, Gece’nin ona olan tavırlarını düşünüyor ve içten içe öfkeleniyordu. “Kime naz yapıyorsun sen, kızım?” diye mırıldandı kendi kendine. “Kocan zaten seni aldatmış, sana ihanet etmiş. Beni seçmek yerine hâlâ direnmene anlam veremiyorum.”
Gece ise odasının köşesinde oturmuş, dışarıdaki her türlü sesin kendisine gelmemesi için ellerini kulaklarına kapatmıştı. “Buradan kurtulmam lazım,” diye mırıldanıyord
