Mirkan, yüzünde hafif bir gülümseme ve gözlerinde alaycı bir kıvılcımla, Gece’nin üzerine doğru eğildi. Aralarındaki mesafe neredeyse tamamen kapanmıştı. Gece, bu beklenmedik yakınlık karşısında hem heyecanlanmış hem de kendini bir şekilde savunması gerektiğini hissetmişti. Ama kalbinin hızla atışı ve nefesinin düzensizliği, düşündüklerini söylemesini zorlaştırıyordu.
Mirkan, alayla dolu bir sesle konuştu. “Ne oldu, Gece?” dedi, sesi kısılmış ama tehlikeli bir tutku taşıyordu. “Şaka yapıyordun, değil mi? Ama şimdi pek şaka yapıyor gibi görünmüyorsun.”
Gece, bu sözler karşısında yutkundu. İçindeki heyecanı bastırmaya çalışırken, inadına meydan okuyucu bir ifadeyle gözlerini Mirkan’a dikti. “Beni bu hale getirdiğin yetmiyor,” dedi, sesi titrek ama alaycıydı. “Bir de zorla becerecek misin?”
