Miranda, konağın geniş ve ferah salonunda, cam kenarındaki rahat koltuğa yayılmış bir şekilde oturuyordu. Önündeki kahve yavaşça soğurken yüzünde tatmin dolu bir gülümseme vardı. Son günlerde yaşananlar onun planlarının bir bir gerçekleştiğini gösteriyordu ve bundan oldukça keyif alıyordu. Gece’nin yaralanması, Mirkan’ın üzerindeki etkisi ve Azize Hanım’ın desteği, tüm bu kaos içinde Miranda’nın işine yarıyordu. Ancak tam o anda telefonu çalmaya başladı.
Telefon ekranına bir göz attı ve arayan kişinin Eduardo olduğunu gördü. Yüzündeki gülümseme bir anda silinip yerini sinir dolu bir ifadeye bıraktı. Gözlerini devirdi, kaşlarını çattı ve telefonu açmamak için birkaç saniye düşündü. Ama Eduardo’nun ısrarla aramaya devam etmesi sabrını taşırdı. Derin bir nefes aldı ve sinirle telefonu açtı.
