Savaş Albayrak
Evin kapısından içeri girerken hâlâ dudaklarımda Elif’in gülümsemesinin sıcaklığı vardı. Akşamın serinliği, içimdeki yangını söndürememişti elbet. Ama beni esas yakan şey onun varlığıydı artık. Yanımda oluşu, bana ait oluşu... Her şey başka bir anlam taşımaya başlamıştı.
Ayakkabılarımı çıkarırken arkamdan gelen ayak sesleriyle kendime geldim. Alara cıvıl cıvıl, elinde çantasını savura savura koridora girdi. Gözlerinde o meşhur muzır bakış vardı.
“Abiii,” dedi sesini uzata uzata. “Siz hayırdır ya? Sonunda yengem mi oluyor yoksa benim?”
Bir anda gözlerimi kısarak ona döndüm. “Hepinizin bugün çöpçatan olası mı tuttu nedir?” dedim homurdanarak. Elif’le babamın konuşmasından sonra bir de Alara’nın diline düşmek... Yok artık.
Ama Alara durur mu? Gülüşünün içine şımarıklığı sa
