Elif Yılmaz
Kafam hâlâ dizlerimin üzerindeydi. Gözlerim boşluğa bakarken kulaklarım sadece kalp atışlarımı duyuyordu. İçimde dolan binlerce düşünce, sustuğum her saniyede daha da gürültü yapıyordu. Ama tam o anda… o sesi duydum. O nefesin sıcaklığını boynumun kenarında hissettiğimde kalbim bir anlığına durdu sanki.
“Benim güzelim neden üzgün?”
Başımı hafifçe kaldırdım. Gözlerim onun gözleriyle buluştuğunda... yüreğimdeki bütün o acı, hüzün, kırgınlık… sanki onun bakışlarında yavaşça erimeye başladı. Savaş, bana değil de içimdeki yaraya bakıyormuş gibi bakıyordu. Sessizdi ama gözleri konuşuyordu.
Oturduğu banktan biraz yana kaydı, bana yer açtı. Tereddüt etmeden yanına yaklaştım. Kalbim atıyor, ellerim titriyordu. Ama onun yanına oturduğumda… sanki bütün dünya sessizleşti.
Başımı onun
