Savaş Albayrak
Gözlerimi açtığımda odada sabahın ilk ışıkları hakimdi. Perdenin aralığından sızan güneş, duvara nazikçe dokunuyordu ama benim için en parlak ışık... kollarımın arasında huzurla uyuyan kadındı. Elif.
Başını göğsüme yaslamıştı. Nefesi sakin, vücudu sıcacık... Kalbimin tam üzerinde duruyordu sanki. Göğsümün her yükselişinde, onun saçları hafifçe dalgalanıyor, teni benimkine her değdiğinde içimdeki kor daha da alevleniyordu.
Sanki tüm dünya bu yatakta durmuştu. Sessizlik vardı ama huzurluydu. Zaman akıyordu ama bizi dokunmadan geçiyordu.
O an... öylece yattım. Elimi onun sırtına koydum, yavaşça beline doğru kaydırdım. Varlığına biraz daha yaklaştım, biraz daha... Onu sarmalayan bir kalkan gibi. Bedenimle değil, kalbimle koruyordum onu. Her hücremle sahip çıkıyordum. Onun hu
