Savaş Albayrak
Elif’in o korku dolu gözlerini izlemek, içimi paramparça ediyordu. Koridorun sessizliğinde yankılanan tek ses onun titreyen hıçkırıklarıydı. Sanki bütün dünya durmuş, sadece Elif’in iç çekişleri kalmıştı geriye. Babası içeride ölümle yaşam arasında asılı kalmıştı, ve ben... ben ona hiçbir teselli veremiyordum.
Yanına çömeldim, kollarımı usulca sardım omzuna. Başını göğsüme yasladığında kalbim daha da hızlı çarpmaya başladı. Elif ağlıyordu. Öyle bir ağlayıştı ki bu… sanki yılların acısı birikmiş, şimdi boğazından sökülüp çıkıyordu.
“Nabzı durdu Savaş… gözlerimle gördüm,” diye fısıldadı boğuk bir sesle. “Eğer babama bir şey olursa ben ne yaparım? O benim her şeyim…”
Yutkunamadım. Boğazıma düğümlenen kelimeler vardı ama bir tanesi bile çıkmadı. Elimi saçlarında gezdirirken
