"ne dedin sen?"
"dediğimi duydun, bana yanlış yapacak olursan seni gebertirim."
"bana bak yosma, sen bana kan karşılığı geldin, bu dava kapansın dedin o yüzden seni ananın kapısına geri göndermeden o çeneni kapat."
öyle söyleyince sustu ama gözleri nefret kusuyordu. odaya girdikten sonra Dilşahı yatağa fırlattım. üzerini soymaya çalışınca "bırak beni" diye debelenip ağlamaya başladı. aklıma Zeliha geldi. ilk defa öyle bir şerefsizlik yapmıştım ve yıllarca acısını çekmiştim. ikincisi olmayacaktı. Dilşah ı bıraktım ve odadan çıktım. bazen gözüm dönüyor kendimi kaybediyorum. aşağılık bir adam olmak istemiyordum artık ama şartlar beni zorluyordu.
****
Zeliha ile devam...
"Alaz, bütün bunların sebebi ben miyim?"
ağlamaktan içim çıkmıştı. suçluluk duygusu içimi yiyip bitiriyordu. hele Z
